Waarom hebben Amerikanen geen zorgverzekering?

De vraag waarom miljoenen Amerikanen geen ziektekostenverzekering hebben, is een complexe paradox voor een van 's werelds rijkste landen. In tegenstelling tot de meeste andere geïndustrialiseerde naties, waar een vorm van universele gezondheidszorg de norm is, rust het Amerikaanse systeem op een gefragmenteerd patchwork van private verzekeringen, overheidsprogramma's voor specifieke groepen, en een aanzienlijke lacune daartussen. De afwezigheid van een verzekering is zelden een vrije keuze, maar veeleer het gevolg van een samenloop van institutionele, economische en politieke factoren.

De kern van het probleem ligt in de onlosmakelijke koppeling tussen werkgeverschap en verzekering. Voor het grootste deel van de bevolking is een baan de primaire toegangspoort tot betaalbare zorg. Dit maakt individuen kwetsbaar bij werkloosheid, een carrièreswitch of wanneer ze parttime of als zelfstandige werken. Werkgevers zijn niet verplicht verzekering aan te bieden, en voor kleine bedrijven kunnen de hoge premies vaak een zware financiële last zijn.

Zelfs met de hervormingen van de Affordable Care Act (ACA) blijven de kosten een allesoverheersende barrière. Premies, eigen risico's (deductibles) en co-betalingen stijgen consequent sneller dan de lonen. Voor velen die geen recht hebben op overheidssubsidies, is een verzekeringspolis op de particuliere markt simpelweg onbetaalbaar. Zij bevinden zich in de zogenaamde "subsidiekloof", verdienen te veel voor steun maar te weinig om de volle premie comfortabel te kunnen dragen.

Bovendien weerspiegelt deze situatie een diepgewortelde politieke en filosofische verdeeldheid over de rol van de overheid. De spanning tussen een visie op gezondheidszorg als een individuele verantwoordelijkheid versus een collectief recht vertaalt zich in een beleid vol gaten en tegenstrijdigheden tussen staten. Deze fundamentele onenigheid belemmert structurele hervormingen die tot een meer uitgebreide dekking zouden kunnen leiden, met als gevolg dat een aanzienlijk deel van de bevolking kwetsbaar en onverzekerd blijft.

Veelgestelde vragen:

Is het echt zo dat miljoenen Amerikanen helemaal geen ziektekostenverzekering hebben?

Ja, dat klopt. Volgens de laatste gegevens van het U.S. Census Bureau hadden in 2022 ongeveer 8,4% van de Amerikanen, ofwel 27,6 miljoen mensen, gedurende het hele jaar geen enkele vorm van ziektekostenverzekering. Dit percentage schommelt al jaren. De belangrijkste reden is dat er in de Verenigde Staten geen universeel, door de overheid gefinancierd zorgstelsel is zoals in Nederland. Verzekering is vaak gekoppeld aan werkgevers. Mensen met laagbetaald, deeltijdwerk of wisselend werk vallen daardoor vaak buiten de boot. Ook zijn particuliere verzekeringspolissen voor zelfstandigen vaak erg duur. Hoewel de "Affordable Care Act" (ook wel "Obamacare") de situatie heeft verbeterd door subsidies en uitbreiding van programma's, blijven de kosten een grote barrière voor veel gezinnen.

Hoe kunnen Amerikanen dan medische hulp krijgen als ze onverzekerd zijn en iets ernstigs overkomt ze?

De situatie is dan erg moeilijk. Ziekenhuizen met een spoedeisende hulp zijn wettelijk verplicht om iemand in een acuut levensbedreigende toestand te stabiliseren, zelfs zonder betaling. Dit betekent echter niet dat de behandeling gratis is. De patiënt krijgt achteraf vaak een zeer hoge rekening, wat kan leiden tot persoonlijk faillissement. Voor niet-spoedeisende, maar noodzakelijke zorg (zoals kankerbehandeling of chronische aandoeningen) is er vaak geen vangnet. Mensen proberen dan soms zorg uit te stellen, wat gevaarlijk is, of zoeken naar klinieken met een sliding fee scale (inkomensafhankelijke tarieven). Sommige staten hebben beperkte programma's voor mensen met een zeer laag inkomen, maar de dekking is vaak niet volledig en wachtlijsten zijn lang. Het is een systeem dat veel financiële stress en ongelijke toegang tot zorg veroorzaakt.

Waarom veranderen ze het systeem niet gewoon naar iets zoals in Europa?

Die discussie speelt al decennia in de Amerikaanse politiek, maar een fundamentele verandering stuit op sterke tegenwerking. Er zijn verschillende diepgewortelde redenen. Ten eerste is er een sterke politieke en ideologische weerstand tegen een grotere overheidsrol in de zorg, vanuit het idee dat dit leidt tot inefficiëntie en beperking van keuzevrijheid. Ten tweede is de zorgsector zelf een enorme economische macht met veel lobby-invloed. Verzekeringsmaatschappijen, farmaceutische bedrijven en grote ziekenhuisgroepen hebben belang bij het huidige model. Ten derde zijn de kosten van een omschakeling enorm en bestaat er angst voor belastingverhogingen. Bovendien zijn veel Amerikanen met een goede werkgeversverzekering juist tevreden met hun dekking en vrezen zij dat een nieuw systeem hun zorg slechter zou maken. Het debat gaat dus niet alleen over zorg, maar over zeer verschillende visies op de rol van de overheid en de markt.