Wat is de 60-40 regeling voor co-ouderschap?

Bij het beëindigen van een relatie waar kinderen bij betrokken zijn, is de zorgverdeling een van de meest cruciale en soms complexe vraagstukken. Naast het klassieke co-ouderschap (een 50-50 verdeling) en het verblijfsco-ouderschap, bestaat er een andere, vaak minder bekende variant: de 60-40 regeling. Deze regeling biedt een alternatief voor ouders die streven naar een gelijkwaardige rol in de opvoeding, maar waarbij een exacte halve-om-halve verdeling in de praktijk niet haalbaar is.

De kern van deze regeling ligt, zoals de naam al zegt, in een verdeling van de zorgtijd waarbij het kind ongeveer 60% van de tijd bij de ene ouder verblijft en 40% bij de andere. Dit is dus geen gelijke verdeling, maar wel een aanzienlijke zorgtaak voor beide ouders. Het onderscheidt zich van een omgangsregeling doordat de minder verzorgende ouder nog steeds een substantieel aandeel heeft, vaak inclusief doordeweekse verblijven, en beide ouders beslissingsbevoegdheid houden over belangrijke zaken in het leven van het kind.

De keuze voor een 60-40 verdeling kan verschillende praktische redenen hebben. Denk aan de afstand tussen de ouderlijke woningen, de werkroosters van de ouders, of de behoeften van het kind op een bepaalde leeftijd. Het is een pragmatische oplossing die meer flexibiliteit biedt dan een strikt 50-50 model, maar wel de voordelen van intensief co-ouderschap nastreeft. Een duidelijk en goed uitgewerkt ouderschapsplan blijft hierbij het essentiële fundament.

Veelgestelde vragen:

Wat is de 60-40 regeling precies en hoe verschilt het van een gelijke verdeling?

De 60-40 regeling is een vorm van co-ouderschap waarbij de zorg voor de kinderen niet exact gelijk wordt verdeeld. Eén ouder heeft de kinderen 60% van de tijd onder zijn of haar hoede, de andere ouder 40%. Dit is anders dan een 50-50 co-ouderschap, waar de zorgtijd en vaak ook de kosten exact worden gedeeld. De 60-40 regeling biedt meer flexibiliteit voor ouders bij wie een exacte helft niet haalbaar is, bijvoorbeeld door werktijden of de afstand tussen de woningen. Voor de Belastingdienst kan de ouder bij wie het kind het meeste verblijft (meestal de 60%-ouder) vaak nog wel in aanmerking komen voor alleenstaande-ouderkorting en andere fiscale voordelen, wat bij een 50-50 verdeling meestal niet het geval is.

Wie bepaalt of een 60-40 verdeling mogelijk is?

De ouders bepalen dit in eerste instantie zelf in hun ouderschapsplan. Het moet een praktische afspraak zijn die past bij hun situatie en het welzijn van de kinderen. Als zij er samen niet uitkomen, kan de rechter een beslissing nemen. De rechter kijkt altijd naar het belang van het kind. Factoren zoals de beschikbaarheid van de ouders, de school- en woonlocatie, en de behoeften van het kind zijn daarbij leidend. Een rechter zal een 60-40 regeling goedkeuren als deze stabiel en duidelijk is voor het kind.

Hoe worden de kinderkosten verdeeld bij een 60-40 regeling?

De verdeling van de kosten is niet automatisch ook 60-40. Ouders maken hier zelf afspraken over. Een veelgebruikte methode is de 'kortingsmethode' van het Nibud. Hierbij berekenen ouders eerst de totale kosten voor de kinderen. Vervolgens wordt gekeken naar het inkomen van elke ouder. De ouder bij wie het kind het meeste verblijft (60%), draagt vaak een groter deel van de dagelijkse kosten. De andere ouder (40%) betaalt dan een bijdrage aan de eerste ouder. Deze afspraken moeten duidelijk worden vastgelegd.

Wat zijn veelgemaakte afspraken over de verdeling van de dagen?

Er zijn verschillende roosters mogelijk. Een voorbeeld is een verdeling over twee weken. In week 1 zijn de kinderen van maandag na school tot donderdagochtend bij de ene ouder (60%), en van donderdag na school tot maandagochtend bij de andere (40%). In week 2 zijn ze dan alleen het weekend bij de 40%-ouder. Een ander patroon is dat de kinderen de ene week van maandag tot vrijdag bij de 60%-ouder zijn en het weekend bij de andere, en de week erna ook een midweek bij de 40%-ouder. De feestdagen en vakanties worden apart verdeeld.