Naast het gesprek met u zelf, is aanvullende informatie onmisbaar. Dit omvat vaak vragenlijsten voor u en voor een partner, familielid of goede vriend die u goed kent. Ook kan het belangrijk zijn om oud-schoolrapporten in te zien, omdat deze objectief gedrag in de kindertijd kunnen documenteren. Het doel is om een zo volledig mogelijk beeld te vormen van hoe de kenmerken van ADD – zoals moeite met aandacht, organisatie en vaak innerlijke onrust – het functioneren op verschillende levensgebieden beïnvloeden.

Een essentieel onderdeel van het traject is het uitsluiten van andere oorzaken voor de klachten. De specialist zal onderzoeken of symptomen mogelijk beter verklaard kunnen worden door bijvoorbeeld angst, een depressie, slaapproblemen, een burn-out of andere medische aandoeningen. Alleen door deze zorgvuldige differentiaaldiagnose kan een betrouwbare diagnose ADD worden gesteld, wat de basis vormt voor een passend behandelplan.

Veelgestelde vragen:

Wat zijn de allereerste stappen die ik moet zetten als ik denk dat ik ADD heb?

De eerste stap is een afspraak maken met je huisarts. Bespreek je klachten en ervaringen grondig. De huisarts kan lichamelijke oorzaken uitsluiten en je, indien nodig, doorverwijzen naar een specialist. Dit is vaak een psychiater of een GZ-psycholoog met expertise in aandachtstekortstoornissen. Het is verstandig om voor dit gesprek alvast een notitie te maken van je symptomen, hoe lang ze al spelen en in welke mate ze je dagelijks leven beïnvloeden, bijvoorbeeld op werk, studie of in relaties.

Hoe ziet het diagnostisch onderzoek voor ADD er in de praktijk uit?

Het onderzoek is een grondige procedure die uit meerdere onderdelen bestaat. Meestal begint het met meerdere gesprekken met de specialist. Er wordt een uitgebreide levensgeschiedenis opgenomen, waarbij je jeugd, schooltijd en werkervaring aan bod komen. Daarnaast vul je vaak vragenlijsten in. Soms wordt ook aan naasten, zoals een ouder of partner, gevraagd om een vragenlijst in te vullen om een beeld van buitenaf te krijgen. De specialist brengt al deze informatie samen en toetst deze aan de officiële diagnostische criteria (DSM-5). Er wordt niet alleen gekeken naar concentratieproblemen, maar ook naar zaken als innerlijke onrust, stemmingswisselingen en organisatieproblemen.

Waarom duurt het stellen van de diagnose ADD vaak zo lang?

De diagnose ADD wordt niet snel gesteld omdat de symptomen overlap kunnen hebben met andere aandoeningen. Een specialist moet zorgvuldig onderscheid maken tussen ADD, angststoornissen, depressie, burn-out of slaapproblemen. Deze aandoeningen kunnen namelijk ook concentratieproblemen veroorzaken. Daarom is een diepgaand onderzoek nodig. Soms zijn er meerdere afspraken nodig om een volledig en betrouwbaar beeld te vormen. Deze zorgvuldige aanpak is nodig om een verkeerde diagnose en daarmee een onjuiste behandeling te voorkomen.

Mijn kind is stil en dromerig, niet hyperactief. Kunnen dat tekenen van ADD zijn?

Ja, dat kan zeker. Bij het beeld dat vroeger alleen ADD werd genoemd, staat niet hyperactiviteit op de voorgrond, maar vooral de aandachtstekorten en de dromerigheid. Kinderen met deze kenmerken vallen minder op dan kinderen met druk gedrag, waardoor het vaak later wordt opgemerkt. Ze kunnen moeite hebben om hun aandacht bij taken te houden, lijken vaak niet te luisteren, zijn snel afgeleid en zijn vergeetachtig bij dagelijkse bezigheden. Omdat ze niet storend zijn, wordt het probleem soms toegeschreven aan een gebrek aan inzet of intelligentie, wat onterecht is. Een goede diagnostische evaluatie is nodig om dit helder te krijgen.